j
Jacques Lacan
4 üyeTakip
“Seni seviyorum ama sende,açıklanamaz biçimde,senden daha fazla olan bir şeyi sevdiğim için seni yok etmeliyim.”
Varolmanın dayanılmaz hafifliği, kaç kez son bulur bir cenin için?
Kopuş, kopartılış, babanın kestiği, o'nun sen'in ve ben'in adları, vareden bir boşluğu oluşturanlar...
Döngünün varlığında zincirler, bir isim göstereninde birleşir; isim, isimsiz olan tek şeydir. İsme ismini veren ise O'nun Adı'ndan başka bir şey değildir.
Bu gereksinim bana bir şeyi gösteriyordu, şüphesiz ona da gösteriyordu, bir iç çürüklüğü, hiçbir şeyin, hiçbir zaman doldurulamayacağı bir tür boşluğu. Açgözlülüğün özündeki boşluk...
Ama bende daha önce bulunan bir eksikliğin, ilişkilerime apayrı ve eğlenceli, her şeyden önce eğlenceli bir yön vereceğini düşünmem gerekmez miydi?
