p
Piraye
1 üyeTakip
PERİŞAN SOFRAPiraye
Öldü; ne rüzgârlar girdi içeri,
Ne bir kuş havalandı pencereden.
Öldü; kimse görmedi melekleri;
Sorma nasıl habersiz gitti giden.
Bir uzun sefere çıktı, diyorlar;
Gemiyi gören var mı? hani deniz?
Sen gittin, soframız oldu târumar;
Doğan günü yadırgıyor hâlimiz.
Cahit Sıtkı Tarancı
Reklam
Aşk insanın gözünü kör eder derler , ünlü şairler … Ama ben bu kitapta aşk göremedim. Kumar gördüm. Haşim ne kadar ailesine söz geçiremiyorsa, Piraye de bırak ailesi, kendine dahi söz geçiremedi. Diyarbakır’a taşınma, bir süre mesleğinden mahrum kalma, şiddet … Öğrencilik hayatında eleştirdiği kabul etmeyeceği her şeyi bir bir yaşadı. Kumar oynadı Piraye hem de hayatı üzerine. Edebi olarak beğenmedim , betimlemeler iyi değil, zaman periyotları arasındaki geçişler iyi değil, Pirayenin duygularından bi haber okuyucular. Belki Canan Tan o kısmı okurlara bırakmak istemiştir. Ama tek solukta okunabilen, ve her satırda insanın Pirayeyi eleştirdikçe kendi içindeki Piraye ile yüzleşebileceği bir kitap.
Uzun zamandır “kalın” diyebileceğim bir roman okumamıştım. “İnce” dediklerimi bile 2 haftada zor bitirirken bu kitabı 3 günde bitirdim. Daha baştan beni hikâyenin içine çekmesinin sebebinin Diyarbakır olduğunu düşünüyorum. Eşsiz, tarih kokulu bir şehrin romandaki karakterlerden biri kadar ele alınması kitabın elimden düşmesine engel oldu. Hikaye üzüyor, mutlu ediyor, heyecanlandırıyor, öfkelendiriyor ama en çok da umut ile dolduruyor. Piraye hafızamdan silemeyeceğim zaten aşina olduğum Diyarbakır betimlemeleri ile bende çok güzel bir yerde olacak.
