Öleceğimi düşünecek kadar üzüldüğüm, uyuyamayacak kadar sinirli olduğum ya da aşık olduğum kimseyi bir hafta boyunca göremeyeceğimi bildiğim zamanlarda, zihnimin derinliklerine iner, iner ve sonra “Gidip sıcak bir banyo yapacağım.” derim.
Nasıl ve ne uğurda yaşamalıydık? Sadece kendi iyiliğimiz için mi yoksa tüm insanlığın iyiliği için mi? Yaşamak denilen bu berbat yükümlülüğün hakkını nasıl verebilirdik?