Amerikan kasabasında yaşayan sıradan insanların hayatlarının, kuduz bir köpeğin saldırısıyla nasıl kâbusa dönüştüğüne konuk oluyoruz. Saint Bernard cinsi olan Kujo, bir yarasa tarafından ısırıldıktan sonra kuduz olur. Hastalık ilerledikçe sevecen ve uysal bir köpek, ölümcül bir tehdide dönüşür.
Kujo eseri King’in korkuyu en gerçekçi ve saf haliyle bence bu eserinde de bize yansıtmış. Bu romanda karşımızda ne şeytani bir varlık ne de mistik bir lanet var; yalnızca kuduz olmuş bir köpek ve yanlış zamanda yanlış yerde bulunan insanlar.
Romanın en güçlü yanlarından biri de sıradan hayatların yavaş yavaş felakete sürüklenişini adım adım hissettirmesi. Donna Trenton’ın evlilik problemleri, vicdan azabı ve içsel çatışmaları; Vic’in iş stresi ve iletişim kopukluğu… King, büyük trajediden önce bize oldukça normal bir hayat portresi sunuyor. Bu sıradanlık "herkesin başına gelebilir" i gözler önüne seriyor.
Kujo bu hikayenin trajik bir kurbanı.. Sevecen bir Saint Bernard’ın, kontrolü dışında gelişen (ve gerekli önlem alınmayan) bir hastalık yüzünden ölümcül bir tehdide dönüşmesi, hikâyeye acı bir boyut katıyor. Kötülüğü bilinçli bir tercih olarak değil, doğanın acımasızlığını ele alıyor. Özellikle Brett ile arasındaki o bağ..
Hayvan sever biri olarak gerçek anlamda beni etkileyen bir eserdi. King'i hayvanlar üzerinden ne zaman bir bölüm veya karakter oluştursa derin bir nefes alarak devam ediyorum.
Tabii ki de herkesin etkilendiği o son sahne.. Araba, çaresizlik ve olmazsa olmaz umut.
Psikolojik gerilim isteyenlere kesinlikle çerezlik niyetine önerimdir.
King'in son dönemdeki kitaplarında ( Özellikle Peri Masalı ve Holly) bir aksama, bir samimiyetsizlik algılıyordum ben. Bu kitapta özlediğim, okurken kaptırıp gittiğimiz, King'in "hikâye anlatıcısı" sesini duymak güzeldi. Ama her ne kadar adı ( Daha) Karanlığı Seversin olsa da öykülerde tam olarak o karanlık ton ve o şaşırtıcı yaratıcılık yok. 12 öykü içinde en sevdiklerim 2 novella oldu: Çağrı'ya benzer hikâyesi ile Danny Coughlin'in Kötü Rüyası ve Kujo'nun devamı niteliğindeki ve Duma Adası ile de bağ kuran Çıngıraklı Yılanlar.
Alın size daha karanlık!
Karanlığı Seversin 
Stephen King'in yeni derlemesi.
Stephen King kalemini öyle ustaca kullanıyor ki her yeni öyküde okurlarını hayrete düşürüyor, korkunun kıyılarında dolaştırıyor, yas sürecini derinden yaşatıyor ve ters köşe yapmayı çok iyi başarıyor.
Beş Basamak, Danny Coughlin’in Kötü Rüyası, Çıngıraklı Yılanlar en sevdiklerim oldu.
Beş Basamak tam bir ters köşe hikayesiydi, kısaydı ama derinden etkiledi.
Danny Coughlin’in Kötü Rüyası ile iyilik yapma kavramını sorguladım. Danny ile birlikte umutlandım, umudumu kaybettim, ötelendim ve kayboldum. Takıntılı düşüncelerin sonucunda nasıl yıkımlar yaşanabileceğini deneyimledim.
Çıngıraklı Yılanlar 
Kujo'nun devamıydı. Vic ve Donna'nın Kujo'nun devamındaki yaşamlarını öğrenmek hoşuma gitti. Vic ile hem Tad hem de Donna'nın yasını tuttum. Allie ile bebek arabasını ittim, gezdir bizi, gör bizi, giydir bizi diye kendi kendime tekrarladım.
Çıngıraklı Yılanlar okurken şanssızlığım 
Duma Adası okumamış olmaktı, sıraya ekledim, en kısa sürede okuyacağım.
Stephen King yaşına rağmen hala korkunun ustası, hala bir solukta okutan kitaplarla bizimle buluşmaya devam ediyor.1000Kitap
Bu kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey korku değildi. Boğazımda düğümlenen, adı konulmamış bir çaresizlikti.
Stephen King bu romanda karanlığı geceden değil, güneşin tam ortasından çıkarıyor.
Gerim gerim geriyor. Filmi izlesem bu kadar gerilmezdim. Hem içine çekiyor hem ürkütüyor, sıkmıyor. Akıcılığı olay örgüsü farklı kişilerin bakışından anlatışı her şeyi iyiydi. İyi ki okumuşum ne diyim.
İlk defa bir Stephen King kitabı için tekrar okumam diyorum, yıllarca bekletmiştim keşke okuyup geçseymişim. Kujo'nun hikayesi güzel olmasına güzeldi, anne çocuk ilişkisini, kitap boyunca yansıtılmak istenen tüm duyguları çok iyi yansıtmıştı ama alıştığım Stephen King değildi. Tabii bunda kitabın yazıldığı dönemin etkisi büyük.