Ben artık bir başkaca hâl isterim. Şimdiye değin hâlim güneşin sıcağından bir ağacın gölgesine kaçan insan gibiydi. Gölgeye şükrediyordum. Lakin şimdi anladım ki bu güzellik gölgenin kendinden değildir de ağacın himmetindendir ve ben gölgeye değil ağaca şükrederim. Ona varmak isterim ama sen varken bu bende olacak şey değildir.
Ey nefsim! Anladım ki dünya sevgisi ile Allah sevgisi bir gönülde bulunmaz. Zira iki sevgili bir kalpte var olmaz. Sevilene bir olmak yakışır. Tek olmak yakışır. Sen bendeki dünya sevgisisin ve sen ölmeden aşk bana sokulmaz. Öleceksin ki ben asıl sevdiğime ulaşayım.