Nefis şehvetten aldığı kuvvet ile günah işler. Şeytan süslü gösterir. Yeri geldiğinde Allah’ın affıyla da umut verir, onu kandırır, tevbe edersin der oraya işaret eder. Böylelikle onu cesurmuşçasına günaha iter, teşvik eder.
Nefsini eğiten kişi baktığı zaman hakla bakar. Gözlerini indirdiğinde bunun sebebi hakkla beraber olmasındandır. Böylece bakışı ibadet, gözlerini sakınması ibadet olur.
Yalnızlık bir uçurum, korku, cisimleşen hayaller, büyüyen gölgeler, yoğunlaşan karanlık, dipsiz bir kuyu gibidir. Yalnız olmaz. Tek başına menkıben devam eder, ama yalnız yol alınmaz.
Beden, Allah’ın kendi nefsinden üflemesiyle var olan ruhumuzun içinde oturduğu bir evdir. Ruhumuz Allah’ın nefesinden bir parça olması sebebiyle Allah’ın evi sayılır. Bu evin mahzenlerini günahlarımızı saklamak için kullanmamamız gerekir. Kimsenin göremeyeceğinden emin olduğumuz mahzenlerimizde kötülük depolayarak kendimize yazık etmeyelim.