Əvvəllər tez-tez fikirləşirdim: görəsən, ideal uğrunda yaşamağa qabil insanlar niyə belə azdır? İndisə görürdüm ki, hətta çoxları ideal uğrunda canlarından keçməyə hazırdır. Sadəcə, bu idealın şəxsi, azad, seçilmiş yox, ümumi və kimdənsə borc alınmış olması lazımdır.
Bəzən elə yuxularım olurdu ki, orda biz yeni, alleqorik üsullarla birləşirdik. O dəniz olur, mənsə ona axırdım. O, ulduz olur, mənsə başqa ulduz şəklində ona tərəf hərəkət edir və hər ikimiz əbədi həzzdə bir-birimizin ətrafında dairə vururduq.
Qadın onun qarşısında dayanır və təslim olur; səma, meşə və çay - bütün bu heyrətamiz gözəllik yeni çalarlara bürünərək onun ağuşuna atılır, ona məxsus olur, onun diliylə danışır. Və kişi yalnız qadına sahiblənmək əvəzinə bütün dünyanı qucaqlayır, göy üzündəki hər bir ulduz onun sinəsində yanaraq işıq saçır... O, sevgisində özünü tapır. Çoxluqsa özünü itirmək üçün sevir.
Sevgi istənməməlidir və heç vaxt tələb edilməməlidir, sevgi özünə inamda bulunmalıdır. Məhz bu zaman onu nəsə cəzb etmir, o özü cazibə qüvvəsinə malik olur.
Hə, öz arzunu tapmaq lazımdır, onda yol qat-qat asanlaşır. Amma əbədiyaşar arzu yoxdur, nə vaxtsa birini digəri əvəzləyir və onlardan heç birini tutub saxlamaq olmur.