vâ esefâ

vâ esefâ
@leyluleyla
kapımı çalmanı istiyorum leyla, o kadar evde yokum ki anlatamam.
kendimle kendim arasında gidip gelen yeni bir yol açtım. günler, niçin uzadığını, niçin kıvrıldığını bilmediğim bir sarmaşık gibi dolanıp durdu boynuma. dünya, bensiz de dünyaydı; darılmadım. ali ayçil
Reklam
susmak acı çektirmenin kapı komşusu olur içimizde sırlanan acıların üstünde küllenen gözyaşından haberi yok ateşin ağırlaşıyor tazeliğimiz neftî sularında hayâtın üzülme! pas tutmaz şeddeli kelimeler değil mi ki insanın tesellîsidir: Allah mehmet şamil baş
bu yaşadığım hayat, o kadar benim değil ki herhangi bir saatimde birisi gelip de bana 'haydi kalk, sıran geldi, kendi kendin ol!' diye bağırsa sanki böyle bir şey mümkünmüş gibi inanıp koşacağım. ahmet hamdi tanpınar
“yerini beğenmeyince açmayan çiçek kadar olamadık şu hayatta... içimize sinmese de hep çabaladık.”
bir yarayı iyileştiren, her şeyden önce orada bir yara olduğunu kabullenmekti. "bir şeyim yok, iyiyim ben" dedikçe insan her şeyden önce tedaviyi reddediyordu. melisa kesmez
Reklam