kendimle kendim arasında gidip gelen yeni bir yol açtım. günler, niçin uzadığını, niçin kıvrıldığını bilmediğim bir sarmaşık gibi dolanıp durdu boynuma.
dünya, bensiz de dünyaydı; darılmadım.
ali ayçil
susmak acı çektirmenin kapı komşusu olur
içimizde sırlanan acıların üstünde
küllenen gözyaşından haberi yok ateşin
ağırlaşıyor tazeliğimiz neftî sularında hayâtın
üzülme! pas tutmaz şeddeli kelimeler
değil mi ki insanın tesellîsidir: Allah
mehmet şamil baş
bu yaşadığım hayat, o kadar benim değil ki herhangi bir saatimde birisi gelip de bana 'haydi kalk, sıran geldi, kendi kendin ol!' diye bağırsa sanki böyle bir şey mümkünmüş gibi inanıp koşacağım.
ahmet hamdi tanpınar
bir yarayı iyileştiren, her şeyden önce orada bir yara olduğunu kabullenmekti.
"bir şeyim yok, iyiyim ben" dedikçe insan her şeyden önce tedaviyi reddediyordu.
melisa kesmez