"Bir kafes dövüşçüsüne iki ömür yetecek kadar dövüşmüştüm. Yemek için dövüşmüştüm. Dokunulmamak için dövüşmüştüm. Hayatta kalmak için dövüşmüştüm.
Moskova sokakları okul gezisi yapılacak yerler değildi ve ben oralarda sadece annemin evi herkesin en kötü kâbusu olduğu için bulunmak zorunda kalmıştım."
"O gece. Sanki hatırası bile onu rahatsız ediyormuş gibi söyledi. Oysa o gece, ne kadar nefret edersem edeyim, benim yıllardır ona olan takıntımı körüklemişti."
"Eğer onunla işimiz oraya varırsa, sonunda ona yıllardır hayal ettiğim şekilde sahip olursam, hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Normal, rahat bir yaşam planlarım cehenneme dönerdi."