Çok şey anlatmak isteyip de bi o kadar da susar mı insan?
Üzgünüm, kızgınım, ama en çokta kırgınım. Avazı çıktıgı kadar bağırıyor düşüncelerim: 'Neden? ' üzülen taraf hep ben oluyorum? Herkes derdim var diyip köşeye çekiliyor tek dert ondaymış gibi. Kimse sen nasılsın diye sormuyor. Hoş, sorsalar da 'iyiyim' dediğime inanıyorlar! Bi de bahane üretmişler kendilerine; 'kader böyleymiş' pes ettim, savaşı kaybettim demek varken bu sözün arkasına sığınıyorlar. 'Biz herkesin, kaderini kendi çabasına bağlı kıldık' diyor âyette. Ne olursa olsun kalk ayağa, dik dur ve savaş! Çünkü; sevdiklerini kadere bırakamazsın.