Artık bende hiçbir yiyeceğin tadı, hiçbir suyun hissi, hiçbir rüzgârın sesi, hiçbir ağacın, otun, çiçeğin hatırası, ayın, yıldızların görüntüsü kalmadı.
Bu ayaktakımı arasında benimle muhatap olabilecek biri var mı? Daha doğrusu beni anlayabilecek zekâya sahip biri var mı? İnsanın kral olması için bir parça elf camından, ya da böyle bir kalabalıktan daha çok şeye gerek vardır. Baksana, tepelerden gelen bir eşkıya da bu kadar adam toplayabilir!
Her şeyin, yaşamım boyunca olduğu gibi olmasını isterdim. Fakat eğer kader bunu bana vermiyorsa o halde hiçbir şey istemiyorum: ne sönük bir yaşam, ne bölünmüş bir sevgi, ne de eksilmiş bir onur.