mahatmaghandi
@mahatmaghandi
Işığını yansıt
Üniversite
118 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Merhabalar, tam bir yaz kitabı okudum. Akıcı ve çabuk ilerleyen, çocukluk travmalarının insan karakterinde ana kolon görevi gördüğünü anlatan tatlı bir kurgu olmuş.
Kitap 1990 lı yıllar ve 2019
Satırlar arasında kelimlerle adeta raks ediyorsunuz yani o denli edebi anlamda dolu dolu bir kitaptı benim için. Konusunu kısaca özetleyecek olursam; ölümcül bir hastalıkla cebelleşen Adalet'in, yaptırdığı son doktor kontrollerinde artık hastalığının onu öldürmeyeceğini öğrenince çocukken işlediği ilk günahın diyetini ödemeye karar verip sırdaşı Hülya ile yollara düşer. Çıktığı yol; hem içsel hem de aşka açılan yolculuğa bir kapı aralar ve beklenmedik bir şekilde yolculuğunu tamamlar... Sonu benim için sürprizliydi oysa Adalet'in şizofren olduğuna büsbütün inandırmıştım kendimi :)
Bütün olarak değerlendirirsem şayet bence her konu, toplumdaki her yara kaleme alınmamalı diye düşünüyorum. Yazarın, okuduğum ikinci kitabıydı. İlkinde de benzer bir mevzuu vardı bunda da bir diğerini okumak özellikle böyle hassas bir durumu bu şekilde konu olarak işlenmiş olması beni bir nebze rahatsız etti. Bazı şeylerin normalleştirilmesini sevmiyorum. Nacizane...
Yetişkinlerin de okuması gereken ince mesajların da olduğu çok güzel bir kitaptı. Şermin Hanımın keskin zekâsına çocukların seviyesine "çıkan" esprilerine bayılıyorum. O hep yazsın biz de çocuklarla hep okuyalım...
Üçlemeyi bitirip öyle yorumlamak istedim. Genel anlamda üçünü de severek okusam da Osman'ı okumasam da olurmuş dedim. Vah ki Şebnem'e... Yitip giden bir hayat olaylardan hiç suçu olmamasına rağmen annesine, yaşantısına, kederine, akrabalarına duyduğu kinle beraber sürekli kendini hırpalaması çok etkiledi beni. Anne tarafından kuzeni Selda adamakıllı mert bir insan, geri kalanını koy çuvala salla gitsin hesabı. Üçlemeyi bir bütün olarak düşünürsem haricinde okuduğum 4. Ayfer Tunç kitabıydı. Haddim olmayarak nacizane bir özeleştirim olacak. Kelimelerin dansını keyifle okudum fakat diğer kitaplarla da karşılaştırdığımda kurgularda sürekli işlenen güzel kadın algısı, büyük anne terörü, aldatılan eş gibi hep aynı minvalde dönmesi bir benzerini okuyormuşum hissini verdi. Harcinde keyifli bir okumaydı, yazarımızın ellerine gönlüne sağlık.
Ahmet Ümit, kalemini okumaya doyamadığım yazarlardan. Kurguları, anlatımdaki perspektifine hayranım. Hele diyaloglarını okurken sanki o ortamın içerisine sonradan dahil olan dinleyici gibi hissediyor
