bazen çok şey söylemek istiyorum düşüncelerim birbirleri ile yarışıyo hatta...
ama dudaklarımdan dökülen tek şey 'peki' oluyo.
neyse söylemiyim dediğim her şey bir bir boğazımda düğümleniyo nefes almam zorlaşırken yaşamam mucizeymiş gibi geliyo.
kalp kırmamak için kırıldık, aman o üzülmesin diye üzüldük en çok,
kimse bu kadar iyi niyetli düşünülmeyi haketmiyo
Ve son zamanlarda farkettim de kişi en büyük kötülüğü yine kendine yapıyo...