sevmek kimi zaman rezilce korkuludur insan bir akşam üstü ansızın yorulur tutsak ustura ağzında yaşamaktan kimi zaman ellerini kırar tutkusu birkaç hayat çıkarır yaşamasından hangi kapıyı çalsa kimi zaman arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu
Duyu ve ruh araç ve oyuncaktır ; arkalarında “Kendi” vardır hâlâ. Bu “Kendi” , duyuların gözleriyle arar , ruhun kulaklarıyla dinler. Daima dinler “Kendi” ve arar: karşılaştırır, boyun eğdirir, fetheder, yıkar. Hükmeder, “ben”in bile hâkimidir.