Kadınlar tipik olarak "saygı duyabilecekleri" -hırslı, kendine yeterli, kontrollü ve başarı odaklı- erkeklerle evlenmektedir. Ne var ki evlilikten hemen sonra, bu erkeklerin duygusal olarak kendilerine pek bir şey vermediklerinden yakınırlar. Aslında, evlenmelerine gerekçe olan kişilik özelliklerinin aynısı, şimdi de kızmalarına gerekçe olmaktadır.
Ebevyenlerine sarılan erkek çocuk utandırıcıdır. Annesinin eteğine yapışmayı bırakması için çocuk yaşta ve sayısız yollardan özendirilir. Buna karşılık mahçup bir tavırla saklanan ve annesine veya babasına sanlan kız çocuğu, zarif veya hayranlık uyandırıcı olarak görülür.
Erkeklerde bağımlılık, normali bile çoğu kez bastırılacak şekilde zayıflıkla eşleştirilir. Bir baba için, beş-altı yaşındaki oğlunun "küçük bir erkek" gibi davrandığını görmekten daha gururlandırıcı pek bir şey bulunmaz.