zehra zeynep

Yanık kokan fotoğraflar gibiyim Yoruldum sonunda ben bu dünyadan Yokluğunu hatırlatan evlerden

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.

zehra zeynep

Biraz da Benmişim Senden Geriye Kalan

Birkaç üzüm tanesiymiş hatıram Birkaç kelam fidesi Rüzgar sert esiyormuş Yüzümün sana bakan çizgilerinde Biraz saçlarımmış beyaz ve masum Biraz gözlerim Gözlerimde tutukluymuş ıstırap Salıverdiğimde gözyaşlarımı Özgürlüğe kavuşurmuş acılar Sen şimdi uyuyorsun Uyu, sevdi seni kör Dilsiz sevdi Kötürüm ve derbeder Sen şimdi rüyadasın; ayakların yürüyor Bir masalın gizli resimlerinde Talihli bir adama çay demliyorsun Buğusunda hindiba duyguları Sen şimdi mevsimlere şiirler okuyarak Çocuklara kalbini veriyorsun Hani ben hayattaydım, çaresiz bakıyordum Dağlarına, yollarına çaresiz Hayaline uzaktan bakıyordum, hazırdım Bir buluttan düşmeye Bir vadiden geçmeye Sonsuzluğun çağrısıydı varlığım Sen şimdi bir sarayda Gururla açıyorsun pencereleri

zehra zeynep

Öncesinde hem var hem çokmuşum Sonrasında bir varmış, bir yokmuşum

Takip Önerileri

zehra zeynep

Söyle bana hindiba

Kartallar uçar mı bir harâbeden Köprülerden benim yârim geçer mi Sen neden bu kadar güzelsin, bilmem Taşırsın yeryüzüne ebedî tohumları Ben ise kuruyacak bir suyun mahkûmuyum Avuçlayıp öpüyorum kumları Bir karadelikten bakarken hayat Meydan okuyanlar kim bu serâba Söyle bana hindiba Sen nasıl bu kadar ceylan koşması Sen nasıl bu kadar yollar aşması Sen nasıl bu kadar güneşe meftun Sen nasıl bu kadar sahra çeşmesi Ben rüzgâr değilim, dokunmam çiçeklere Ben kara parmaklı insan değilim Kirpik uçlarımdan kayar yıldızlar Bilemezsin, hayal akşamlarında Renklerini kuşatan Damıtılmış gözyaşıdır ömrümün Ben boşluğa üfleyen cellat değilim Karayele verdim ayaklarımı Söyle bana, eceli kim tutar perçeminden Hangi ölü bilmez nereye gittiğini Sen miydin o mehpâre, o memnû, o dilruba Söyle bana hindiba Sen nasıl bu kadar bulut gülmesi

zehra zeynep

, bir kitap okudu