Tanrım pişman değilim ama çok kırgınım
Sanki bu daha acı veriyor gibi
Ya da yine ben yanılıyorum
Reklam
Dürüst olalım.
Bir şeyleri ne kadar kabullenmesekte aslında en derinlerimizde saklı duruyor.
Hani ne kadar geçti desekte geçmediğini bizden başkasının bilmediği şeylerden bahsediyorum.
Her şey yolunda diyemediklerimizden...
Kaçtım
En iyi çözüm yolu hep bu gelmez mi zaten insana
Kaçmayıp ne yapacaktım ki ?
Her şeyle yüzleşebilmek ve farkına varmak daima güzel midir ?
Kaçmak her zaman iyi mi diye sorsan da cevabı kesin değildir
Yollar hep bir yerlere varamayabilir ne de olsa.
Adımlar her daim ileriye yönelmez bazen
Sarılmalar hep bir veda niteliği olmaz kalbimde
Ve el ele tutuşmak tek sevgiliye adanmış bir şey değildir
Bazen bir yol seni geri attığın adımlarla kendi ellerini tutmayı öğretir..
Hayat gibidir
Her şeyden biraz biraz olacağız
Senden bir hiç
Benden bir anı olarak kalacağız…
Şimdi bir dağın tepesinde evim olsaydı
Hıçkıra hıçkıra ağlasaydım orada
Kimsecikler yok nasıl olsa kimse duymaz
Sahi bunun için dağın tepesinde evimin olmasına gerek var mı?
Yeryüzünde herhangi bir evde olsam bile
Beni kimse duyamaz ki
Yani duymamazlıktan gelir demek istemiyorum
O yüzden sadece duymaz diyorum
Zaten bende öyle bağıra çağıra ağlayamıyorum artık
Gözyaşlarım o kadar çok içime akıttım ki
Şimdi nasıl ağlayacağımı unuttum
Hep gizlemek zorunda kaldığımız en saçma davranış
İnsanların duyguları yok oluyor diye senin de ağlaman yasaklanıyor
Duygularınla yaşamana izin verilmiyor
Ne tuhaf değil mi ?
Bizim en güzel insanlığımızdan biriydi oysa ki
Şimdilerde bir hiç oldu
İnsanlar başkasında olup kendilerinde olmayan her şeye kinliler
Can yakabilecek kadar hırslılar
Tuhaf kimse ona benzesin istemez
Ama kendi duygusunun kayboluşunu sende kaybet ister
Ne benciliz
En büyük atıkları biz birbirimiz yaptık
Reklam