maviyorum
@mavi86
@maviyorum
Şu anda okuduğu kitap
Büyülü ses sonunda ete kemiğe bürünmüştü ve “Sonunda!” diyen sesini duyduğumda hep duyduğum sese döndüm. Dikilitaş’ın altındaydık. Ama etrafta bir çöl havası hâkimdi. “Sonunda geldin, Şifacı,” dedi mutlulukla. Garip, Antik Mısır dönemine ait bir giysi giyinmişti.
Nerede olduğumu sorgulamayı bırakıp kadına daha dikkatli baktım. Aynı şekilde o da bana bakıyordu. Yeni farkındalıkla bir kaşı yukarı kalkarken “Sen bir dişisin!” dedi hayretle.
“Anlamadım,” dedim kafa karışıklığıyla. Mısır tanrıları gibi giyinmiş kadın, şifacı olarak bir erkek bekliyor olmalıydı. Aynı şaşkınlık bende de vardı. “Evet,” derken tereddütle bekledim. Dişi olmama neden şaşırmıştı?
Bana doğru birkaç adım atarken “Atmaca soyu, erkek nesilden olmalıydı,” dedi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Neden? Gerçekten neyin peşindesin, Tara? Lafı dolandırma artık!” dedi.
Bu soruyu benim sormam gerekiyordu ama onun yerine “O kadını gerçekten tanıyıp tanımadığını anlamak istiyorum,” diye yineledim.
“Senin için neden bu kadar önemli?” diye sorarken yine sorumdan kaçıyordu.
Asıl kendisi neyin peşindeydi? İki adım atıp tam karşısında durdum. Aramızda bir soluk mesafe vardı. Nefesinin rüzgârı yüzüme vuruyordu tıpkı benim nefesimin rüzgârı onun yüzüne vurduğu gibi. Bir an gözlerini yumdu. Kalp ritmi bir an için sekteye uğradı.
Neler oluyordu böyle? Bu his…?
İstemsizce “Yekta…” diye başlayan cümlem, avucunun içi dudaklarıma kapandığında son bulmak zorunda kaldı. Sonrasına gözlerimde ne gördü bilmiyorum, yanmış gibi telaşla geri çekti. Bir adım uzaklaşmayı ihmal etmemişti. Başını onaylamaz şekilde sallarken gözlerini gözlerimden sakınıyordu.
“Bu doğru değil, Tara. Burada, benimle yalnız olman doğru değil,” derken sesi, gergindi.
“Merhaba,” dedi tam karşımda durduğunda.
İstemsiz bir ateş beni kucaklamak üzereyken “Merhaba,” dedim.
Elini uzattığında tokalaşacağını sanıp uzattım. Ama o elimi alıp, kalbinin olduğu noktaya koyarken, geri çekmemi imkânsız hale getirdi. “Kalbimi hissedebiliyor musun?” diye sordu. Ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalışırken etrafıma kaçamak bir bakış attım. Bu garip diyaloğumuza tanıklık eden var mıydı, bilmek istiyordum. Kimse bize bakmıyordu. Hatta az önce konuştuğu arkadaşları bile bakmıyordu. “Dörtnala! Bugüne kadar bu şekilde attığına hiç tanık olmadım. Bunu sen yaptın,” derken şaşkınlığımdan çıkmak şöyle dursun, daha derine gömülüyordum. “Bu kalp, seni çok uzun bir zamandır bekliyordu,” diye bitirdi sözünü boğuk sesiyle.
Şaşkınlıkla yüzüne bakmaya devam ederken en nihayetinde “An…An… Anlamadım,” diyebildim. Bu gerçek olamazdı, sanırım bu, kamera şakasıydı.
Diğer eli ile de elimi tutup “Çok uzun süredir seni bekliyorum,” dedi bu defa.
“Oğlumu anlat bana. Onun geleceğini anlatmanı istiyorum. Ölüm kayığı gelene kadar bana oğlumu anlat,” diye fısıldadı ninesine.
Yüzünü hiç görmemiş olsa da ezbere bildiği, soğumaya başlayan torununun yüzünü okşarken “Cazîları yok edebilecek tüm yetenekler doğuştan geliyor,” diye anlatmaya başladı. “Nesilden nesille, sadece kendi gibi erkek insandan geçebilecek bir yetenek zincirinin ilk halkası olacak. Evleneceği dişisini rüyasında görme şansı olacak. Bu, kendi gibi atmaca doğurabilecek dişileri seçme yetisi demektir. Oğlun ve nesli, onları(!) kokularından tanıyabilecek. Oğlunda ve onun neslinde öyle bir tılsım olacak ki tüm cazîlar, onlardan korkacaklar. Cazîlerin olduğu her yere oğlunun nesli de gidecek. Birbirini çeken güç gibi düşün! Av ve avcı gibi düşün. Av olmazsa avcı olmaz. Avcı olmazsa av da olmaz. Yalnız…” tereddütle durdu.
Anippe yumulu gözlerini aralayıp ninesine baktı. “Yalnız ne, İdu?” panikle doğrulmaya çalıştı.
“Şişşş. Sakin ol,” derken onu geri yatırdı. “Arada, belli zamanlarda döngü değişecek. Bunun önüne kimse geçemez. Merdümgiriz de bu yazıyor. Cazî soyundan birleşmeler olacak ve farklı bir tür dünyaya gelecek. İşte o zaman Lilith’ın eline silah geçmiş olacak.”
