mavitann
@mavitann
her türden okur
ig: mavitann
1999
43 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Karanlıkta yüzmek”, 1980’lerin Polonya’sında geçen ve hem cinsel kimlik hem de dönemin politik baskılarıyla şekillenen bir aşk hikâyesini anlatıyor. Roman, Ludwik ve Jan’ın yasaklı ilişkisinin etrafında dönerken, Polonya’daki komünist rejimin getirdiği sert toplumsal normlara da ışık tutar.
Jedrowski sade bir dil kullanıyor; gereksiz detaylarla yormuyor. Kitap boyunca bir duygusal yoğunluk var, ancak bu yoğunluk hep sakin ve derin bir şekilde ilerliyor. Kitabın kapağını kapattığımda, Giovanni’nin Odası’nı okurken hissettiğim kırgınlığın aynısını hissettim. Tarihler, ülkeler değişiyor ama toplumsal baskıyla karşı karşıya kalan hikayeler hep sarsıcı bir şekilde sonlanıyor.
Eğer insanın kendi kimliğini bulma yolculuğu ve aşkın karmaşıklığı üzerine, biraz hüzünlü ve dokunaklı bir kitap arıyorsanız, kesinlikle öneriyorum
Mumlar Sonuna Kadar Yanar Şu ana kadar okuduğum macar yazarlar hakkındaki izlenimim, onların karanlık ve iç karartıcı hikayelerin nasıl yazılacağını çok iyi bildikleri yönünde. Sandor Marai yine harikalar yaratmış.
Henrik ve Konrad ergenlikten beri 20 yıldır yakın arkadaştır, bir gün konrad hiçbir şey söylemeden , evini, işini, malını terk eder ve tek bir veda etmeden bilinmeyen bir sebeple ortadan kaybolur. Henrik yıllarca bu gidişin sebebini düşünür. Tam 41 yıl ve 43 gün sonra Konrad yeniden ortaya çıkar. Ve ikili bir akşam yemeğinde yüzleşirler. Sonunda geriye kalan, son yıllarında artık rol yapmak için hiçbir nedenleri kalmayan iki adamın hayat hikayeleridir.
Kitap çoğunlukla yansımalardan ve anılardan oluşuyor buna rağmen, sakin bir şekilde akıyor. Söylenen her sözün bir iması, bir anlamı var. İyi ya da kötü zaten yaşanmış bir yaşamla yüzleşmenin bir yolunu anlatıyor Marai.
Hakkında çok bir şey öğrenemesek de Nini benim en etkilendiğim karakter oldu, hikayesini çok merak ettim keşke biraz okuyabilseydik. Aynı şekilde onlarca yıldır izole bir kalede kara kara, arkadaşının gidişini düşünen general de benim unutamayacağım karakterler arasına girdi. Muhtemelen bu yıl içinde okuduğum en hüzünlü kitap çünkü yalnızlık ve yaşlılık beni en etkileyen temalardan.
Sokço'da Kış 
Elisa Shua Dusapin
Sokço sahil kenti, kuzey ve güney kore arasında kalan, dondurucu kış mevsiminde ziyaretçilerden yoksun bir tatil beldesi.
Bir misafir evinde resepsiyonist olarak çalışan fransız/ koreli anlatıcımızın tek düze olan hayatı, normandiyalı bir çizgi roman yazarının şehre ayak basmasıyla ilginçleşiyor. Farklı kültürlere sahip bu ikilinin arasında tuhaf bir ilişki gelişiyor. Metin genel olarak bu ilişkiye odaklanıyor gibi görünse de birçok konuya değiniyor. Yazar, kısacık kitapta, doğu batı arasındaki farklara, görülme isteğine, kimliğe ve daha bir çok şeye dokunuyor. Dünya güzellik standartlarına yapılan atıfları ayrıca sevdim. Anlatıcının çevreyle ve annesiyle olan zor ilişkisi bana “kasiyer” kitabını anımsattı. O kitabı okurken de aynı şekilde sıkışmış hissettiğimi hatırlıyorum. Kitap ile ilgili sevmediğim tek şey sonuydu, öyle bir yerde sonlandı ki son sayfayı okuyunca “nasıl yani, böyle mi bitiyor?” dedirtti. Net bir şekilde sonlansa daha iyi olabilirdi diye düşünüyorum.
Kısacık ama yoğun, tek oturuşta okunabilecek, incelikli bir roman.
Alman birliğinin ve Berlin şehrinin kargaşasında sarsılmış bir hayat ve evli bir adama aşık olup bu yasak ilişkiyle boğuşan bir kadının hikayesi. Sevgilisine karşı hissettiği duygular aşk ve saplantı arasında ince bir çizgide. Bir sonbahar gününde sevgilisi Franz tarafından terk ediliyor ve o günden beri evden neredeyse hiç çıkmayarak geri dönmesini bekliyor. Günlerce, haftalarca değil yaklaşık elli yıl kadar. Yalnızca banka ve alışveriş için hızlıca çıkıp tekrar eve dönüyor. Şimdilerde yüz yaşına yaklaştığını düşünüyor ama emin değil, zaman kavramını tamamiyle yitirmiş. Hiç kimsesi yok, kızıyla bir zamanlar mektuplaştıklarını belirtiyor ama artık gözleri net seçemediği için onu da yapamıyor. Bu tek başınalık ve hiç ümit olmadan beklemek onu zaman içinde delirtiyor.
Yaptığımız tercihler ve hayatımıza aldığımız insanlar yaşamımızı nasıl kökten değiştirebilir sorusunun net bir cevabı.
Aşka, arzuya, kırılganlığa, saplantıya ve yaşlılığa dair yansımalarla dolu, bir şehri ortadan ikiye ayıran bir duvar ve hatta sevgiyi içimizden geldiğince yaşamamıza engel olan duvarlar hakkında oldukça melankoli dolu bir hikaye. 
Animal Triste 
Monika Maron
Animal Triste Monika Maron
Tom, yoğun kar sebebiyle öğrenci evinde mahsur kalan oğlunu almak üzere noel’e üç gün kala belfast’tan sunderland’e doğru yola çıkar. Bu yolculuk yalnızca fiziksel değil aynı zamanda içsel bir yolculuktur ve okuyucu buna dahil olur. Kendi babasıyla olan ilişkisini ve oğullarıyla olan ilişkilerini irdelemeye başlar. Yolculuk devam ettikçe kendimizi bir aile trajedisinin içinde buluyoruz. Yol boyunca en çok diğer oğlu Daniel’i düşünüyor, Daniel bazen sağ koltukta garipten bir ses olarak bazen de saniyelik bir görüntü olarak babasının karşısına çıkıyor. Tom, pişmanlıklarını, tüm ailesinden gizlediği ve ömür boyu sırtına yük olacak sırrını günah çıkarır gibi bizimle paylaşıyor. Çok beğenerek okudum, bilinç akışı tekniği ile yazılmasına rağmen oldukça akıcı bir okumaydı. Hem atmosferi hem de konusu sebebiyle oldukça kasvetli ama çok iyi bir kitap bence. Keşke daha çok okuyanı olsa. 
Bilinmeyen Ülkede Yolculuk 
David Park
Bilinmeyen Ülkede Yolculuk David Park