Günler, aylar, yıllar boyunca hayatın karmaşıklığında kaybolup gittikçe, bu yorgunluk içimde derinleşti, Albayım. Artık gözlerimden akan yaşlar kurudu, duvarlarımı saran hüznü daha fazla taşıyamayacak gibiyim. Her sabah uyandığımda, sadece bir sonraki günün getireceği ağırlığı düşünmek beni huzursuz ediyor. Belki de Oğuz Atay'ın kahramanları gibi, bu dünyanın anlamını ararken kaybolmuşum.