Birilerini sevindirmenin ve bundan sevinc duymanın ne kadar kolay olduğunu hissediyordum: İnsanın kendini açması yeterliydi,insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen, yükseklerden derinlere iniyor, derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu
Volkanların çelişkisi hem yıkımın hem de yaşamın sembolü olmalarıydı. Yavaşlayarak soğuyan, katılaşan lavlar zamanla toprağa -verimli, bereketli bir topraga- dönüşüyordu. Nora o an bir kara delik olmadığına karar verdi. Aslında volkandi. Volkanlar gibi o da kendinden kacamazdi. Olduğu yerde kalıp çorak toprakları zenginleştirmek zorundaydı. içinde bir orman buyutebilirdi