Bizden kaçan tek şey, yetişmeye çalıştığımız zamandır.
Nedendir bilinmez, ama acelemiz var. Oysa yetişmeye çalıştığımız yerle vardığımız yer hiçbir zaman aynı olmamıştır. İnsan, kendine güvendiği kadar hayatın olağan akışına da güvenmelidir. Buradaki güven, hayat sandığımız modernizme değil, insanı her yönüyle besleyen zamana olmalıdır. Şayet zamanı kovalarsan, senden kaçar. Onunla yaşamayı yeniden öğrenmek gerekir.
Momo, zamanın öğretmeni olarak kalbimizde yerini aldı; vedası zor oldu.