Keşke insan her gün kendisine şunları söylese:
Arkadaşlarım için tek yapabileceğim onların mutluluklarını bozmamak mutluluklarını paylaşarak arttırmak
Tembellik neyse keyifsizlik de odur tembelliğin bir türüdür doğamızın buna eğilimi var ancak toparlama gücünü bulursak kolaylıkla çalışmamız mümkün olur gerçek hazzı elde etmenin yolu çalışmaktan geçer Tanrı’nın bize sunduğu güzel şeylerin tadını çıkaracak kadar kalbimizin kapıları açık olursa başımıza gelen kötü şeylere katlanacak gücümüz olur
Birbirimizi mutsuz kılmamız yetmiyormuş gibi bir de herkesin kendisine ara sıra sağlayabildiği sevinci elinden mi alalım keyfi olmadığı halde bunu gizleyecek etrafındaki sevinçli havayı dağıtmadan buna yalnız başına katlanacak kadar iyi bir insan gösterin bana ya da bu her zaman aptalca bir kendini beğenmişliğin körüklediği kıskançlıklıktan kaynaklanan kendimizle barışık olmayışımızın kendimize saygı duymayışımızın sonucu ortaya çıkan iç huzursuzluğundan başka bir şey değil mi mutlu edemediğimiz mutlu insanlar görüyoruz dayanılmaz olan bu