Melike
@melikeee_i
Anne - Öğrenci - Kendi yolunda kendiyle.
ERÜ - İletişim Fakültesi
10 Ocak
112 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sanki sadece işe yaradığımız kadar varız..
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan tek şey şuydu:
Babasının (ki yapmak zorunda bile değilken) borçlarını ödemek için çalışan, çabalayan bir evlat… Ebeveynlerin ebeveyn olamadığı yerde çocuklar böyle oluyor maalesef.
Ve şunu çok net hissettim: Ailende bile olsan, işe yaramayı bıraktığında ya da bırakmak zorunda kaldığında, bir anda kitaptaki gibi bir böcek olabiliyorsun insanların gözünde. Ah insanlar… Sanki sadece işe yaradığımız kadar varız. İşe yaramaz hâle geldiğimizde ise bir gün yaptıkların, fedakârlıkların, sen… hepsi siliniyor. Hiç olmamışsın gibi.
Bu kitap bana tam olarak bunu düşündürdü..
Reklam
Dışlanmış çocukluktan, güçlü anneliğe..Roman
Kitabı bitirip kapağını kapattığımda resmen gerçek dünyaya döndüm. Dışlanmış, kimse tarafından önemsenmeyen bir çocuktan, kendi gücünü keşfeden güçlü bir kadına dönüşmesini okumak çok etkileyiciydi.
Normalde mitolojik şeyleri pek bilmem ve çok da ilgilenmem ama buna rağmen hikâye beni içine çekti. Anlatımı çok akıcıydı, sayfalar su gibi aktı.
Bende güzel bir iz bıraktı.
Kitaba merak ederek başladım. Normalde aile konulu kitapları severim ama bu kitap bana pek geçmedi. Çok fazla gereksiz ayrıntı vardı.
Bir yerden sonra konu dağılıyor gibi hissettiğim için daha çok bitirmek için okudum. Aslında daha etkileyici olabilirdi ama beklentimi karşılamadı.
Ah canım Zezé..
Bu kitap boyunca Zezé’ye “ah canım” deyip sarılmak istedim.
Bu kadar zeki, bu kadar duyarlı bir çocuğun sevginin bu kadar eksik olduğu bir ailede yavaş yavaş ezilmesini okumak çok ağırdı. En çok da kimsenin onu gerçekten görmemesi içimi acıttı.
Portuga ile olan bağına tutundum resmen. Onunla mutlu olabilmesini o kadar çok istedim ki… Ama Zezé’nin hikâyesi, her çocuğun hak ettiği sevgiyi zamanında bulamadığını yüzüne çarpıyor insanın.
Bu kitap beni ağlatmaktan çok içten içe parçaladı. Zezé’ye değil, onu bu hâle getiren hayata üzüldüm.
Lea, aslında hiç baba olmak istememiş bir adamın, eşinin ölümünden sonra kızıyla birlikte yaşamak zorunda kalmasını anlatıyor. Anne kaybından sonra kızın hayata tutunduğu tek şey keman oluyor; baba ise ne yaptığından çoğu zaman emin olamasa da kızını ayakta tutabilmek için elinden geleni yapıyor.
Kitap, baba–kız ilişkisinden çok, insanın istemediği bir sorumluluğun içinde nasıl değiştiğini gösteriyor. Kızın psikolojisinin giderek bozulması, müzikle kurduğu yoğun bağ ve bunun ikisini de sürüklediği noktalar oldukça sarsıcı. Bazı bölümlerde anlatım ağır ilerlerken, bazı yerlerde ise beklediğimden daha hızlı geçti; bu da benim için kitabı daha akıcı hale getirdi.
Genel olarak okurken zorlanmadım, hatta yer yer içine çekti diyebilirim. Daha çok psikolojik, aile ilişkileri ve kayıp temalarını seven okurlara hitap ediyor. Bu tarz kitaplarla arası iyi olanlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
