Hikayeler biterdi ya, bazen bir derenin iki tepelik arasında bayır aşağı akıvermesi gibi sessizce gidiverirlerdi, bazen de iç organların sökülür gibi büyük sancılarla koparlardı senden.
Özleyecek onca şey içinde Yakup abi’yi bulmam, katları tırmandıkça içimde kabaran dev özlem duygusuna masum tehlikesiz bir nesne seçmekten başkası değildi. Yakup abi’ye olan özlemimle baş edebilirdim. ama ya seni özlersem? seni özlemeye cesaret edecek tarafımı bir kertenkelenin kuyruğunu bırakıp yoluna devam etmesi gibi geride bırakıp ondan adım adım uzaklaşalı çok olmuştu.