Bütün o çabalardan fedakarlıklardan sonra istediği şeyi başarması ama tüm hevesini kaybetmesi,her şeyin anlamsız gelmesi ve yaşama isteğini kaybetmesi...
Ama nasıl böyle bir şey düşünebilirim tanrım?Her şey bir başkasına aitken,hiçbiri benim değilken nasıl bu kadar kör olabilirim;hatta bana karşı sevecenliği,alakası,sevgisi bile...Evet,bana olan sevgisi bile,kısa süre sonra birisiyle buluşacak olmanın verdiği bir mutluluk ve bu mutluluğu benimle paylaşma arzusundan başka bir şey değilken...
Biliyor musunuz,bir zamanlar tek başıma mutlu olabildiğim yerleri anımsamaktan,oraları zaman zaman ziyaret etmekten çok hoşlanırım;bir daha geri gelmeyecek geçmişi aynı şekilde bugün de kurmayı pek severim ve bir silüet gibi,işsiz ve hedefsiz,sıkıntı ve üzüntüyle Petersburg sokaklarında caddelerinde dolanırım.