Kafasına sarı bir pırıltı şavkıyordu. Şavkıyan parıltılar dönüyorlardı.
Belki bir umuttur. Belki de bir özlemdir. Özlem sıcacıktır. Özlem bir dost, bir sevgidir. Sarıverir insanı sıcaklığı.
Ah, Vanya, ne bencil, ne yetinmek bilmez insanlarız biz! Karşımızdakinin yüzündeki en küçük bir değişikliği affedemeyiz ama niçin olmuştur bu değişiklik, orasını düşünmeyiz!