Meltem Harputluoğlu
@meltemc
İstanbul
İstanbul
30 okur puanı
Temmuz 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ailesini kaybeden küçük bir kızın evlatlık verildikten sonra tekrar hayata tutunuşu, kelimelere karşı içinde filizlenen hayranlığı, üvey annesinin biraz despot biraz otoriter ama kucaklayıcı hali, babasının yumuşacık kalbi, Rudy'nin masum çocuksu aşkı ve Max'in evdeki hem tehlikeli hem de umut veren varlığı.. Bu hikayeyi Leisel ile sıklıkla karşılaşan Azrail'in anlatımıyla okumak muhteşem. Ölüm denen bu şaka kaldırmayan olayı yeri geldiğinde trajik, yeri geldiğinde komik, insanların yorumlayamadığı bir şekilde betimlemesi çok enteresan.
Şiddetle tavsiye ediyorum.. Filmi izlemek için kitabın bitmesini bekliyordum, bakalım film de kitabı kadar güzel mi :)
Bütün ilişkilerin, beklentileri ve ihtiyaçları karşılama odaklı kurulduğunun, kurulu düzen bozulduğunda kişileri işlevselliğine göre sınıflandırdığımızın acı göstergesi.
Gerçeklerin tokat gibi yüze çarptığı bir konu bu kadar masalsı anlatılabilirmiş. George'un Lennie'ye sahip çıkışına, ona çocuğu gibi yaklaşımına, Lennie'nin basit hayallerine hayran kalmamak elde değil.. Kitabın sonunu okuduğumda kanım donmuş gibi hissettim ama gerçek hayatta bizi şoke eden, hayal kırıklığına uğratan, beklemediğiniz yerden bizi vuran, böyle olmamalıydı dedirten olaylar da buna benzemiyor mu?
Sevemedim kitabı, olmadı yani.. Okuyucu ile sürekli sohbet etmeye çalışması, fazla acıklı gözükme çabası, sabahtan akşama adım adım ne yaptığını anlatması, kimse kusura bakmasın, samimi bulmadım.
"Bu çok garip geliyor" dedim, " kimsenin seninle konuşmaması, sanki yokmuşsun gibi davranması."
Auggie gülümsemeye başladı.
-"Cidden mi?" dedi alayla. "Dünyama hoş geldin!"
Farklılıklara o kadar kapalı ve karşıyız ki, kitabı okurken resmen kendimden utandım. "Empati" sen ne güzel şeysin..
