Önce filmini izlediğimden filmde merak ettiğim kısımları öğrenmek ve neyin nasıl uyarlandığını görmek için okudum ben. Sosyal medyadaki bir paylaşımda filmin sevilmesinin temel sebebi karakterlerin
İncelemenizi çok beğendim özellikle Rafaella kısmını. Bu aklıma Hush Hush serisini getirdi. Orada da kızın annesi sürekli evde olmuyordu. Okurken içimden sürekli "böyle evde ve ailede ask yaşamak yakınlaşmak kolay gel burada yasa bakalım" diyordum. 17 yaşında çocukların arabası var, gecenin bir yarısı atlayıp gidiyorlar, aileleri sürekli bunları yalnız bırakıyor bunlar yakınlaşıyor gel burada yap bakalım kolaysa 😂 bu seride de hep bunu dedim, ulu orta yakınlaşmalar kaçıp kaçıp gitmeler falan ohh ne güzel dünya. Tüm evren bunları yakınlaştırmak için işbirliği yapıyor sanki.
Teşekkürler, genel olarak gençlik kitaplarında aileler geri planda oluyor gördüğüm kadarıyla; aileyi de düşünmemek ve kitap işleyişini ebeveyn yokluğuyla daha rahat yazmak için. Başka mantıksız noktalar da var bu serinin devam kitaplarında, daha 18 yaşındaki kızın vücut fizyolojisine aykırı şekilde hamile kalıp görece normal bir gebelik geçirmesi ve sağlıklı, sapasağlam bir bebek doğurması gibi ama üstüne düşülmeyecek çerez bir kitap bana göre
And then…as if in a horror movie…it happened.
I don’t know if you’ve ever had a traumatic experience yourself, something that marks you forever. Something that happens in slow motion right before your eyes with your brain registering all those tiny details you’d pay to forget.
I saw everything…and I still remember every godforsaken detail of the fifteen seconds that passed, fifteen seconds when I was certain I would die.
I remember the scream getting caught in my throat. I remember my legs were paralyzed, and I couldn’t even take off running.
The first shot exploded and burst the bubble of our happiness. I stopped. Nick fell to the ground.
“O yeterince güçlü değil, anne! Bu yıl zaten kolunu kırdı, her hafta bir yerini burkuyor ve savaş çıksa onu hayatta tutacak kadar büyük bir ejderhaya binecek boyu yok.”