Meraklı Günce

Eksilmiyor hiçbir şey. Her şey yolunda gidiyor. 'Ölü' sıfatının yanına konuluyor adım. Yokluğum kanıksanıyor. 'Toprağa verildi' dediklerinden biri de ben oluyorum. Ortalıkta görünmemem kimsenin derdi değil.
📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Buradan bakınca, yani ölümün arkasından, garip şeyler görüyorum. Ölümlü gözlerle bakınca, garipleşiyor işler. Dalından koparılmış bir gül gibi solmaya yüz tutuyor her neşe. Ben öldüm diye bir şeylerin değişmesini ummaya hakkım yok elbette; biliyorum.
Her zamanki gibi koşturuyor insanlar. Herkes ölümü geciktirmekle meşgul. Sanki ölümle saklambaç oynuyorlar. Görülmek istemiyorlar hayatın en dokunaklı gerçeğine. Hızlanıyorlar. Beklemeyi hiç sevmiyorlar. Durmalara karşılar. Ne kadar hızlı olursa, ölüme o kadar uzak olacaklarını sanıyorlar. Ne kadar çok şey biriktirirlerse, o kadar uzun yaşayacaklarına inandırılmışlar...
Hesap zamanı şimdi. Çıkarıldım yeryüzünden. Eksildim baş köşelerden. Eksildiğim dünyadan hiçbir şey eksilmemiş gibi.
Üzerime attıkları toprak sadece cesedimi örtüyor. Ölümü örtemez ki toprak. Ölü'm toprağa sırlanıyor ama ölümün gerçeği kala kalıyor ortalıkta. Ölümü gören gözlerini birbirlerine göstermekten ölesiye korkuyor insanlar. Ölüm aynasına çıplak ve savunmasız yakalanıyor herkes. Avunmalar düşüyor elden. Ellerini koyacak yer bulamıyorlar. Oyalandıkları gölgelikler çekiliyor. Göz yumamıyorlar.