Bana evimi düşündürdü -kim bilir belki de insanın “evi” bir yer değil, yalnızca kaçınılmaz bir koşullanmaydı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Söyleyecek çok şeyi olup da nasıl ifade edeceğini bilmeyen insanların kararsız, çaresiz, şaşkın ifadesi görülüyordu yüzünde.
Bu ucu körleşmiş okun altında, bu baskılanmış, paramparça ışık demeti altında Giovanni’nin ruhunu baskılayan korkular yatıyordu. Birden Giovanni’nin beni neden istediğini neden bu son sığınağına getirdiğini anladım. Bu odayı yıkacak, Giovanni’ye yeni ve daha iyi bir yaşam armağan edecektim. Bu yaşam ancak benim kendi yaşamım olabilirdi ve Giovanni’nin yaşamını değiştirebilmesi için benim yaşamımın da bu odanın bir parçası olması gerekecekti.
Ne var ki insan asıl ürküten bu odanın dağınıklığı değildi. Bu dağınıklığın kaynağını aramaya kalkışınca, çözümü sağlayacak anahtarın hiçbir alışılmış, olağan yerde bulunamayacağı gerçeğiydi. Çünkü burada neden alışkanlık değildi, yaşam koşulları ya da mizaç da değildi; bu bir çeşit ceza, bir yastı. Bunu nasıl anladığımı bilemiyorum, ama anlamıştım işte, kim bilir belki de bunu yaşamak istememdi bunun nedeni.
Giovanni’nin odasını nasıl tanımlayacağımı bilemiyorum. O bir şekilde şimdiye dek adım attığım her oda kadar benimdi. Şimdiden sonra içinde bulunacağım her oda da bir şekilde bana bu odayı anımsatacak.