benim gözümün nuru!
gönlümün efendisi!
gecemin ışığı efendim!
ciğer parem kanıyor, sanma ki dil yâresinden,
aylardır öksüzüm, fikriye derken can veren sesinden,
döktüm payına ne kaldıysa geriye, bi-çare fikriye’den,
gel kurtar demeye kalmadı mecal, çektiğim bu çileden.
çok mu gördün kuluna, bir namey-i nesretmey-i,
isterdi kırık gönül, bir fırçayla seni resmetmey-i,
tek dileğimdir hayata veda ederken, seni bir nebze görmeyi,
nasip eder mi tanrı bilinmez, aguşunda ölmeyi.
eylemem feryat, şekvacı ise hiç değilim,
gidince esbab-ı hakikiye bilesin ki gene seninim,
cennet de olsa yerim, her gece duanı beklerim,
şems-abad olsada yattığım yer, payına yüz sürmeyi rüchan eylerim.
gel bir katre ümmid ver, gitmeden harabe-zare,
görenler sanır ki hastayım, değil, kulun divane,
çeşm-i mahmurum bitti, kan kusuyor biğane.
sevdi gönül neylesin, açık gidecek çeşm-i yar ne çare.
fikriye
28 ağustos 1922/çankaya