Allah'ım ne küstah bu şairler
Avutamayınca kelimeleri
Kelimelerle avunuyorlar
Hışırdıyor perde fakat nerede ışık
Kağıtları getir
Uçak yapacağım onlardan
Hepsi bu kadar
Ben perişan, ona dikiyorum gözlerimi
sessizce haykırıyorum: işte ben buyum
ben de bilmiyorum neden bu keder
fisıldiyorum: nasil da güzel yok oldum
bir yoldaşım yok anlatayım ona
bu bendeki dayanılmaz sırrı
kuşku yok benden başka hiç kimse
atmamıştır azabın kollarına aslını
canıma çöken bu üzüntünün benim sebebi
kendim düştüm şimdi ağlamayacağım
ayaklarım zincire vurulmus hâlde bağırıyorum
bu zincirlerle asla dost olmayacağım..