Denizi yağmurdan koruyan çocukluğunu seviyorum.
Alnın masamızda dört mevsime ufuk dudaklarında titreyen zamanı seviyorum.
Yürüyorsun ya kalabalık dönüp bir daha bakıyor kendine boynunda çiçeklenen yedi rengi seviyorum.
Her damlası ayrı bir hayat, ne bilsin yüzüne düşmeyen gözlerindeki yaşı seviyorum.
Beni uzaklaştırmaya çalışırken aklından geçenleri seviyorum.
Kalbinden gövdene yürüyen utangaç karıncayı seviyorum.
Ses nasıl menevişlenir ağzında ağzından gelecek her sevinci, her azabı seviyorum.
Şükrü ERBAŞ…