Onu düşünmekten kendimi alamıyorum, şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi...
Sen benim gerçekçi olmamı mı istiyorsun? Peki o zaman dinle bak sen, hayatın boyunca yalnız kalmaya, sıkılmaya mahkum bir insansın. Çünkü korkaksın.
Çünkü tembelsin. Asalak gibi yaşamaya alışmışsın ya. herkes senin için bir şeyler yapsın istiyorsun. Bütün dünya sana borçluymuş gibi davranıyorsun.
Nerden geliyorsa bu borç?