“Yok,” diyordu Koca Osman. “O bir şahindir, güzel kanatlı. Geldi Anavarza çölüne bir kondu, sonra da uçtu gitti... Alıcı şahin düz ovada ne gezer! Çekti gitti kayalıklarına. Onu bulana aşk olsun. Onu doğuran anaya, gören göze, onun bastığı yola, içtiği pınara, onun üstüne düşen ışığa, yağan yağmura, doğan güne, bulaşan geceye aşk olsun...’