Ah Cioran !!
Seninle ilgili ne yazsam, ne çizsem, ne söylesem hep az kalacak. Seni anlatmak için haznemde yeterince cümle oluşturabilecek kelime yok. Seninle tanışmam bu kitapla başlamadı ama bugüne kadar nasıl seni okumamışım hayret ediyorum. İntiharın eşiğinde dolanıp duran bir yazarın bu kadar mükemmel kitaplar yazması da kıskanılmayacak gibi değil. Belki de senin intihar fikrin olmasaydı bize bu kadar güzel eserler bırakmayacaktın. Cioran karamsar ve umutsuz tutumuyla yazdığı Çürümenin Kitabı'nda yaşamın anlamsızlığını ve toplumun yozlaşmasını intihar fikrinin kıyılarında gezerek sorguluyor. Aforizmalarla dolu bu önemli klasiğin her satırı, defalarca okunmayı hak ediyor. Defalarca okudum her kitabını tekrar okuyacam. Dirilip tekrar kitap yazsan yine okurum seni. Kitapta o kadar güzel cümleler var ki hepsinin altı çizilmesi gerekir. Bu cümlelerin altında yatan duygu durumunu bilmek isterdim.Keşke seninle oturup sohbet edebilme imkanım olsaydı.
*Nerede tükettin ömrünü? Bir hareketin hatırası, bir tutkunun işareti, bir maceranın parıltısı, güzel ve firari bir cinnet – geçmişinde bunların hiçbiri yok; hiçbir sayıklama senin ismini taşımıyor, seni hiçbir zaaf onurlandırmıyor.
*Keşfedilmemiş bir gezegen kadar uzaksın kendinden.
*"Hayat Ağacı artık hiç ilkbahar görmeyecektir: Kuru odundur; onunla kemiklerimize, düşlerimize ve acılarımıza tabutlar yapacağız. "