Ne tuhaftı hayat! ÖLürüm sanıyordun, öLmüyordun. “Dayanamam” diyordun, dayanıyordun. Başkasına dönüşüyordun beLki, ama yaşıyordun. Hayatın intikamı da buydu gaLiba, o sana tamam diyene kadar yaşıyordun!
En sevdiği biLe bazen ağır geLiyordu insana. Bazen yaLnızLık istiyordu insan, kat’i yaLnızLık! ÖyLece oturup duvara bakmak için. Durmak için. SoLukLanmak için. Hazmetmek için .!