...o zaman bildiğiniz paçavra olurdu kahramanımız, Golyadkin filan değil, bildiğiniz rezil, kirli bir paçavra, ama hiç de sıradan bir paçavra olmazdı bu, gururlu bir paçavra olurdu, ilham sahibi ve duygulu bir paçavra; her ne kadar bunlar, paçavranın gizli kıvrımları arasına sıkışmış karşılıksız bir gurur ve karşılıksız duygular olsalar da...
Kapının önünde, temiz havayı içine çekip kendisini özgür hissettikten sonra, neredeyse yeryüzündeki en mutlu ölümlü sayılmaya ve derhal iş yerine gitmeye hazırdı...