Öylesine biri
@mlay
242 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Toprak bizi yutar, bizden doğar. Sonra verdiğini tekrar geri ister. Döngü susmaz, ölüm hiç yorulmaz.
Bir gece, bütün ışıklar söndüğünde, gökyüzü bile bana yüz çevirmişken Raymond o gece beni çekip almıştı karanlıktan, tıpkı dipsiz bir uçurumdan tutup çıkarır gibi. O gece, ona sığınmamıştım. O gece Raymond beni yaşamak zorunda bırakmıştı.
Ama sonra... Beni hep hayatının dışında bıraktı.
Hayatının sınırında... Eşiğinde... Kenarında... Ama hiç içeri almadı.
Ve ben, yıllarca onun kapısında yaşadım.
Yüzüme defalarca kez kapanan kapıların ağırlığıyla yaşamayı öğrendim ama her seferinde onu affederek kendimi cezalandırmayı seçtim.