"Baba,bir masanın dört köşesi vardır.Peki bir köşesini kesersek kaç köşesi kalır?
Jiazhen bizi bırakıp gidince masanın bir köşesi kesilmişti.Annen eve dönünceye kadar bekle,o zaman beş köşesi olacak..
Fengxia yanıma geldi.Yüzünü okşayarak ona dedim ki:"Senin baban olduğumu sakın unutma olur mu?"
Bunu duyunca Fengxia koca bir gülümsemeyle yanıtladı:"Ve sen de benim Fengxia olduğumu."
Fengxia'nın ağladığını görünce,sanki biri kalbime hançer saplamış gibi hissettim.Küçücük yaşına rağmen babasını korumaya çalışıyordu.Sadece ona bakmakla bile, parça parça edilmeyi hak ettiğim hissine kapıldım.