Ve insan kendi üstündeki hükmü yitirdiğinde, duyduğu her şeyin doğru olabileceği ihtimaliyle savruluyor.
Reklam
İşte o günlerde öğrenmişti: insan, bir duyguya dokunmadan da yaşayabilir. Ama sevemez.
Ama bazı acıların ilacı yoktur. Bazı boşlukların kenarı keskin olur.
Bazı eşyalar, bir vedayı tamamlamak için değil, eksik bırakmak için kalırdı.
Bir filizi sabırla büyütüp tomurcuklanmadan önce toprağın çekmesine benziyordu bu. Hayal kırıklığının en büyüğü: Elinden geleni yaptığı hâlde yetememek...
Reklam