"Hayat sana, senin başkalarına verdiklerini geri verir. Diğer insanların sorunları, genellikle senin çözümünün bir parçasıdır. Paylaştıkça, daha fazlasını alırsın."
Daha önce hiç bu kadar gülümseyerek okuduğum bir kitabın varlığını hatırlamıyorum. Gerçekten insanın içini yumuşacık yapan bir kitap. Belki de okumam gereken zamanda okuduğum için (bazı müziklerin, kitapların ve filmlerin verdikleri duygulara tam da ihtiyacımız olduğu anda onlara başvurduğumuzda, bizim için daha unutulmaz ve anlamlı oldukların inanıyorum) kitapla unutamayacağım bir bağ kurdum. Yazarın anlatım tarzı muhteşem. Karakterlerin arasındaki ilişki o kadar temiz ve masum bir şekilde anlatılmış ki özellikle mektup satırlarına hayran kaldım. Evet neredeyse her bölüm Cemil Meriç Kozan ve Ecrin Sezgin'in birbirlerine yazdıkları mektupla başlıyor. Yazar edebiyata, kelimelerin yaratabileceği güzelliklere değer veren karakterlere yer vermiş kitapta. Mektuplaşmanın değerini çok güzel bir şekilde yansıtmış. Tam manasıyla mükemmel bir kitaptı. Bu kitaba denk gelip okuduğum için kendimi şanslı hissediyorum.
"Eğer bir hikaye yüreğime dokunuyorsa ağlamaktan, birinin bunu görmesinden çekinmek yerine o duygunun tadına varmayı, gözyaşlarımla okuduğum satırların yazarını onurlandırmayı tercih ederim."