Kitap günlük tarzına benzer şekilde yazılmış. Okuması kolay çabucak bitirilebilir. Konu olarak yazar, iki engelli çocuğunu anlatıyor. İlk çocukları olduğunda ne kadar mutlu olsalar da önceden
"Bazen yalnızlık her şeyi öyle seyreltir ki, duru bir bakışla görüp seçiverir insan kendine benzeyeni. Sonra ona sarılır ve bir daha asla bırakmak istemez."