Ama saf doğanın ortasindayken( vahsilik merheminin) , yalnızlık apayrı bir kişiliğe burunuyordu. Başlı başına bir çeşit bağlantıya dönüşmüştü. Doğayla arasındaki bir bağlantıya. Kendisiyle kurduğu bir bağlantıya.
Insanlar şehir gibiydi. Bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezdiniz. Sevmediginuz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahalleleri olabilirdi ama bir şehri yaşanabilir kilan iyi yönleriydi.