Enes
@mrcay
6 kütüphaneci puanı
46 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Bülbül sandım, karga çıktın bilmedim
Kılavuzum sen oldukça gülmedim
Bir gaflet anında sevgilim dedim
Sözüme barınma yıkıl karşımdan
Yok, derdin üstüne derdi yığma yok
Gökte güneş olsam, sana doğma yok
Serdar Tuncer
Sokak lambası sönük,
Adımlarım gölgemde kayıp.
Duvarda yazılar; kim vurduya giden hayaller,
Her köşe başında bir başka isyan.
Şehrin nefesi ağır,
Ciğerimde duman, cebimde kırık bir kalem.
Kelimeler de tükendi,
Artık suskunluk bağırıyor duvarlardan.
Bir sigara yak,
Kül olup gitsin tüm umutlar.
Dostoyevski okuduğu şiir nedeniyle Rus Çarı tarafından hapse mahkum edilir. Hapishanedeki bir köpekle dost olur ve onunla mahkumların arsındaki ilişkileri gözlemler. Aslında bir nevi insan ilişkileri üzerine deney yapar.
Gözlemleri sonucu, insanları tanıdığını sanırken ne kadar yanıldığını anlar ve onları ‘kara halk’ olarak tanımlar. Onu bu düşünceye sevk eden de yine insanların davranışlarıdır.
Mahkumlar her geçtiğinde köpeği tekmeler. Köpek ise yanına bir mahkum yaklaştığında eğilir ve tepki vermez. Bunun gören Dostoyevski, köpeğe yaklaşır ve onun başını okşar. Köpek sanılanın aksine ona şaşkınlıkla bakar. Acı acı havlayarak yanından hızla uzaklaşır.
Önüne gelen mahkumun tekmelediği köpek, o günden sonra nerede Dostoyevski’yi görse ondan kaçar ve ona bir daha asla yaklaşmaz.
Dostoyevski’nin köpekle olan hikayesi, sevgisizlik üzerine yapılan efsanevi bir deneydir. Çünkü, ruhu köleleştirilmiş olan köpek sevgiye muhtaçtır. Tıpkı insanlar gibi.
Sürekli haksızlığa uğramış ve kötü muamele görmüş insanlar, aslında sevgiye açtırlar. Bu insanlar, iyi bir davranışla karşılaştıklarında nasıl tepki vereceklerini bilemezler. Böylesi kişilerin gözünde onları aşağılamak, onlara sunulmuş bir nimettir. Eşit ve iyi davranış, onların gözünde değersizdir.
Dostoyevski bu durumu şöyle özetler: “Zulüm bir alışkanlıktır; insanda bu alışkanlığın kökleşmesi, sonunda hastalığa dönüşmesi mümkündür.