Zaman" beraber tüketilecek birseydi. "Zaman", "unutmak" icin degildi. Hergün musluktan akan sesi duyan insan denizi ve dalgaların sahile vurusunu unutabilir miydi? Zaman dedigin sey sadece düsünmeye yarıyordu. Daha cok dusunmeye. Düsündukce daha cok sey hayal ediyor ve hatırlıyordu insan. Ilk hangi parmagınla dokundugunu, perdedeki yuzleri, radyoda calan sarkıyı... Sonra kendiyle konusuyordu saatlerce. Taa ki kelimeler tükenene kadar. Gel gelelim dunyanin hicbir dili ozlemi anlatamiyordu. Bu yüzdendir ki özledikce susuyordum.''......