Hayat o özlediğin zamanda takılı kalsaydı sadece anı olurdu, biz ona hayat demezdik. Termodinamiğin ikinci yasası mealen buyuruyor ki tüm sistemler sürekli olarak bozulma eğilimindedir.
Ayvalikli, Egeli, orali burali olmak degildi mesele...
Döndügümüz toprak bizim oldugu için degil, biz o toprağın bir parçasi oldugumuz içindi bu his bitmeyen aidiyet hissi... Bu yüzden hep köküne, özüne dönmek ister insan. O yüzden topragini arar. Yerini sevince çiçeği de meyvesi de çok olur ağacın. Ait oldugumuz yerdeyiz sonunda...