Gül Ç.
@ms_atlantis
Kadınlar, Atinalı kölelerin oğullarının sahip olduğu düşünsel özgürlükten bile daha azına sahiplerdir. O halde, kadınların, şiir yazmak için bir köpeğin şansı kadar bile şansları yoktur. İşte tam da bu yüzden paraya ve kişinin kendine ait bir odası olması gerektiği konusuna bu kadar vurgu yaptım.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
...Ve ben de acemice, ruhun planını çiziktirmeye giriştim; böylece hepimizin içinde biri erkek, biri kadın iki yönetici güç bulunur; erkeğin beyninde, erkek taraf kadın taraftan üstündür ve kadının beyninde kadın taraf, erkek taraftan daha ağır basar. Normal ve rahat olan zihin durumu ikisinin beraberce, uyum içinde yaşadığı ve ruhen beraber çalıştıkları durumdur. Eğer bir kişi erkekse, beyninin kadın tarafınında bir işlevi olmalı ve aynı şekilde bir kadının da erkek tarafıyla bir ilişkisi olmalı. Belki de Coleridge, büyük zihinlerin çift zihniyetli olduğunu söylerken bundan bahsediyordu. Bu birleşme gerçekleştiğinde zihin tamamıyla verimli olur ve bütün yeteneklerini kullanabilir duruma gelir. Belki de sırf eril olan bir zihin, sadece feminen olan bir zihin gibi, bir şeyler üretemez diye düşündüm.
Ama... sıklıkla "ama" dediğimi fark ettim. İnsan sürekli olarak "ama" diyerek devam edemez. İnsanın bir şekilde cümlelerini bitirmesi gerekir, kendi kendimi azarladım. Bitirmeli miydim? "Ama... ben sıkıldım!" Ama neden sıkılmıştım? Kısmen "ben" kelimesinin üstün kullanımı ve dev bir kayın ağacı gibi yarattığı gölgesinin yavanlığından.
Ona bir yüzyıl daha verin diye bir karara vardım son bölümünü okurken -insanların burunları ve açık omuzları, yıldızlı gökyüzüne karşı çıplak kaldı çünkü biri konuk odalarından birindeki perdeleri hafifçe aralamıştı- ve kendine ait bir oda bir de yıllık beş yüz sterlin verirseniz, bir de aklındakileri söylemesine izin verir ve şu anda kitabına koyduklarının yarısını dışarıda bırakırsanız, o günlerden birinde çok daha iyi bir kitap yazacaktır.
...Çünkü kadınlar milyonlarca yıldır içeride oturuyorlardı, yani bütün o duvarların içine yaratıcılık güçleri işlemiş olmalıydı; doğrusu bu güç tuğlaların ve harçların yetisini aşmış olacaktı ki, artık kalemlere ve fırçalara, ticarete ve politikaya bel bağlaması gerekiyordu. Ancak bu yaratıcı gücü, erkeklerin sahip olduğu yaratıcı güçten çok farklıydı. Ve insan, çok zorlayıcı geçen yüzyıllar sonra kazanıldığı ve yerini tutacak hiçbir şey de olmadığından, bu güç engellendiği veya harcandığı zaman ona binlerce kez yazık olacağı sonucuna varır. Eğer kadınlar erkekler gibi yazsalardı veya onlar gibi yaşasalardı veya erkekler gibi görünselerdi binlerce kez yazık olurdu çünkü dünyanın devasalığını ve çeşitliliğini göz önünde bulundurursak ve eğer iki cinsiyet yetersiz geliyorsa, sadece biriyle nasıl yetinirdik? Eğitim benzerliklerimizden çok, farklılıklarımızı ortaya çıkarıp güçlendirmekle görevli değil midir?