İnsan yazmaktan yorulunca tek bir şey arzuluyor artık, boş bir sayfa. O kocaman, boş sayfa da ; küçücük tek başına bir nokta olabilmeyi. Ama şunu da farkettim ki yaşıyorsan eğer hiç bir sayfa boş olmaz, vadesi dolana kadar insanın yazgısı da tamamlanır eksik kalmaz. O yüzden kurtuluş boş bir sayfa aramakta veya o boş sayfa da yalnız olmakta bulunmaz. Asıl kurtuluş her istediğinde kaçıp sığınabileceğin sayfalar yazmakta. Tevekkeli değil her kaybolduğunda ;kendini, en sevdiği satırlar arasında dolaşırken bulmakta…
Reklam
“Belki Eyşan Ömer’in sevgisini haketmiyordu ama Ömer’in sevgisi en çok ona yakışıyordu…!”
Reklam